روانشناسی روی درمان اختلالات و کاهش رنج روانی تمرکز دارد، در حالی که کوچینگ روی رشد فردی و بهبود عملکرد تمرکز میکند.
روانشناسی معمولا از گذشته به حال نگاه میکند، اما کوچینگ از حال به آینده جهتگیری دارد.
روانشناسی برای افرادی مناسب است که با آسیب، تروما یا اختلالات روانی درگیرند، در صورتی که کوچینگ برای افراد با سلامت روان نسبی که به دنبال پیشرفتاند مناسب است.
در روانشناسی درمانگر به عنوان متخصص ممکن است راهکار و تکنیک مشخص ارائه دهد، اما در کوچینگ کوچ بیشتر همراه پرسشگر است و تصمیمگیری را به خود مراجع میسپارد.
فرایند روانشناسی عمیقتر و معمولا طولانیمدت است، در حالی که کوچینگ کوتاهمدتتر، موضوعمحور و نتیجهگراست.
در روانشناسی تمرکز بر شناسایی، پردازش و درمان آسیبها و الگوهای ناکارآمد است، اما در کوچینگ تمرکز بر وضوح ارزشها، تصمیمگیری و تغییر رفتار برای رسیدن به هدف است.
ابزار اصلی روانشناسی رویکردها و تکنیکهای درمانی مختلف است، در حالی که ابزار اصلی کوچینگ پرسشگری قدرتمند و بازتابدادن است.
در روانشناسی ممکن است تمرینها و «نسخه»های مشخص برای کاهش علائم داده شود، اما در کوچینگ راهحلها با کمک خود مراجع و بر اساس خلاقیت او شکل میگیرد.
روانشناسان باید دارای مدرک دانشگاهی ارشد یا دکتری مورد تأیید نهادهای علمی باشند، در حالی که کوچها مدارک خود را از مؤسسات تخصصی زیر نظر نهادهایی مثل ICF یا EMCC میگیرند.
هم در روانشناسی و هم در کوچینگ، رعایت اصول اخلاقی، مرزبندی حرفهای و محرمانگی اطلاعات مراجع الزامی است.